၈။ လိစၦ၀ိကုမာရကသုတ္

ျမတ္စြာဘုရား ေ၀သာလီျပည္ မဟာ၀ုန္ေတာ အထြဋ္တပ္ေသာ ေက်ာင္းၾကီး၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူစဥ္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နံနက္အခ်ိန္ သကၤန္းကို ျပင္၀တ္၍ သပိတ္သကၤန္းကို ေဆာင္ယူေတာ္မူျပီး ေ၀သာလီ ျပည္တြင္းသို႔ ဆြမ္းခံ၀င္ေတာ္မူသည္၊ ဆြမ္းစားျပီးေနာက္ ဆြမ္းစားဇရပ္မွ ဖဲခြါခဲ့ျပီး မဟာ၀ုန္ေတာသို႔ ၾကြ၀င္ေတာ္မူလ်က္ သစ္ပင္ရင္းတစ္ခု၌ ေန႕ပိုင္း သီတင္းသံုးေတာ္မူသည္။

ထုိအခါ လိစၦ၀ီမင္းသားငယ္မ်ားစြာသည္ အဆင္သင့္ျပင္ထားသည့္ ေလးမ်ား စြဲကိုင္လ်က္ ေခြးမ်ားႏွင့္အတူ မဟာ၀ုန္ေတာၾကီးထဲ သြားလာလွည့္လည္ရင္း သစ္ပင္ရင္းတစ္ခု၌ ထုိင္ေနေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားကို ျမင္သြားၾကသည္။

ျမင္သျဖင့္ ေလးမ်ား ခ်ထားျပီး ေခြးတုိ႔ကို သင့္ေတာ္ရာသို႕ ေမာင္းႏွင္လႊတ္လုိက္ၾကသည္၊ ျမတ္စြာဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ရွိခိုးၾကသည္၊ ဆိတ္ျငိမ္စြာ လက္အုပ္ခ်ီကာ ဘုရားရွင္ကို ဆည္းကပ္ ခစားေနၾကသည္။

မဟာနာမ္လိစၦမင္းသည္ မဟာ၀ုန္ေတာၾကီးထဲ အေညာင္းေျပ ထုိမွဤမွ သြားလာစဥ္ ထုိလိစၦ၀ီမင္းသားငယ္မ်ား၏ အေျခအေနကို ျမင္၍ ျမတ္စြာဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ ရွိခိုးကာ သင့္တင့္ေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေနလ်က္ -

“အခ်င္းတုိ႔ ! ၀ဇၨီမင္းမ်ား ၾကီးပြါးၾကလတံ့၊ ၀ဇၨီမင္းမ်ား ၾကီးပြါးၾကလတ့ံ” ဟု ဥဒါန္းစကား ျမြက္ဆုိေလသည္။ (ဥဒါန္းစကား - ၀မ္းေျမာက္ျခင္းေၾကာင့္ ထြက္ေပၚလာေသာ စကား)

ထုိအခါ ျမတ္စြာဘုရားက ဤသို႔ ေမးေတာ္မူသည္ -

“မဟာနာမ္ ! အဘယ္ေၾကာင့္ သင္ ဤသို႔ ဆုိသနည္း။”

“အရွင္ဘုရား ! ဤလိစၦ၀ီမင္းသားငယ္ုတိပဥည္ ခက္ထန္ၾကသည္၊ ၾကမ္းၾကဳတ္ၾကသည္၊ မာနၾကီးၾကသည္၊ သူတစ္ပါး၏ ၾကံ, ဆီးသီး, မံု စေသာ စားေသာက္ဖြယ္တုိ႔ကို လုယက္ စားေသာက္တတ္ၾကသည္၊ အမ်ိဳးသမီးၾကီးငယ္တုိ႔ ေနာက္မွလုိက္၍ ေက်ာကုန္းကို ေျချဖင့္ ကန္ေက်ာက္ တတ္ၾကသည္၊ ယခုအခါ၌မူကား ထုိမင္းသားငယ္တုိ႔သည္ ဆိတ္ျငိမ္စြာ ျမတ္စြာဘုရားကို လက္အုပ္ခ်ီကာ ဆည္းကပ္ ခစားေနၾကသည္၊ ထုိအျခင္းအရာကို ျမင္၍ ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။”

“မဟာနာမ္ !

ၾကီးပြားေၾကာင္းတရား ၅-ပါး လက္ကိုင္ထားေသာ အဘိသိက္ခံ ေရေျမပိုင္ေသာ အစိုးရမင္း, ျမိဳ႕စား, စစ္သူၾကီး, ရြာသူၾကီး, အသင္းလူၾကီး, မ်ိဳးရုိးဆုိင္ရာ အၾကီးအကဲ မည္သူမဆုိ ဧကန္ၾကီးပြားမည္၊ မည္သည့္နင္းႏွင့္မွ် မဆုတ္ယုတ္ႏုိင္။

ယင္း ၅-မ်ိဳးမွာ -

ဤေလာက၌ အမ်ိဳးေကာင္းသားသည္ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိ႔ကို ေခြ်းဒီးဒီးက်ေလာက္ေအာင္ လက္ရုံးအားကိုးကာ တရားႏွင့္အညီ ၾကိဳးစားရွာေဖြသည္၊ ထုိစည္းစိမ္တုိ႔ျဖင့္ -

၁။ မိဘတုိ႔ကို အရုိအေသျပဳသည္၊ အေလးအျမတ္ျပဳသည္၊ ျမတ္ႏုိးသည္၊ ပူေဇာ္သည္၊ ရုိေသ, ေလးျမတ္, ျမတ္ႏုိး, ပူေဇာ္ခံရကုန္ေသာ မိဘတုိ႔ကလည္း “ၾကာျမင့္စြာ အသက္ရွင္ပါေစ၊ ရွည္ျမင့္စြာ အသက္ကို ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ပါေစ” ဟု စိတ္ႏွလံုးေကာင္းျဖင့္ ေမတၱာသက္ေရာက္ ျပန္လည္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကသည္။

မိဘတုိ႔ ေစာင့္ေရွာက္ခံရေသာ အမ်ိဳးေကာင္းသားသည္ ဧကန္ၾကီးပြားမည္၊ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် မဆုတ္ယုတ္ႏုိင္။

ထုိ႔အတူ -

တရားသျဖင့္ မိမိရွာေဖြစုေဆာင္းထားေသာ စည္းစိမ္တုိ႔ျဖင့္ -

၂။ သား, မယား, ေက်းကြ်န္အလုပ္သမားတုိ႔ကို လည္းေကာင္း၊

၃။ မိမိ လယ္လုပ္ငန္းအနီးရွိ လယ္ရွင္ႏွင့္ ေျမတုိင္းစာေရးတုိ႔ကိုလည္းေကာင္း၊

၄။ မိရုိးဖလာ ပူေဇာ္သကၠာကို ခံယူၾကသည့္ နတ္တုိ႔ကိုလည္းေကာင္း၊

၅။ သမာဏ, ျဗာဟၼဏတုိ႔ကို လည္းေကာင္း

အရုိအေသျပဳသည္၊ အေလးအျမတ္ျပဳသည္၊ ျမတ္ႏုိးသည္၊ ပူေဇာ္သည္၊ ရုိေသ, ေလးျမတ္, ျမတ္ႏုိး, ပူေဇာ္ခံရကုန္ေသာ အဆုိပါ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔ကလည္း “ၾကာျမင့္စြာ အသက္ရွည္ပါေစ၊ ရွည္ျမင့္စြာ အသက္ကို ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ပါေစ” ဟု စိတ္ႏွလုံးေကာင္းျဖင့္ ေမတၱာသက္ေရာက္ ျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္ၾကသည္။

အဆုိပါပုဂၢိဳလ္တုိ႔ ေစာင့္ေရွာက္ခံရေသာ အမ်ိဳးေကာင္းသားသည္ ဧကန္ၾကီးပြားမည္၊ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် မဆုတ္ယုတ္ႏုိင္။

ဤသို႔ မိန္႕ေတာ္မူျပီ ပါဠိကဗ်ာ ဂါထာျဖင့္ မိန္႕ေတာ္မူျပန္သည္မွာ -

“ပညာရွိသည္ အခါခပ္သိမ္း မိဘတုိ႕၏ ကိစၥကို ျပဳတတ္သည္၊ သားမယားတု႔ိ၏ အစီးအပြားကို ေဆာင္ရြက္တတ္သည္၊ ကိုယ့္အိမ္တြင္းေန လူအေပါင္းႏွင့္ မိမိကို မွီ၍ အသက္ေမြးသူတုိ႔ အက်ိဳးငွါ က်င့္ေဆာင္တတ္သည္၊ ေတာင္းခံလာသူတုိ႔၏ စကားအဓိပၸါယ္ကို နားလည္သည္၊ သီလရွိသည္။

တရားသျဖင့္ အိမ္၌ေနသူ ပညာရွိသည္ ကြယ္လြန္ေလျပီးေသာ ေဆြမ်ိဳး, ယခုမ်က္ေမွာက္၌ အသက္ရွင္လ်က္ရွိၾကေသာ ေဆြမ်ိဳး, သမဏ, ျဗာဟၼဏႏွင့္ နတ္တုိ႔၏ ႏွစ္သက္ျခင္းကို ျဖစ္ေစတတ္သည္။

သူသည္ ေကာင္းမူကို ျပဳလုပ္ေသာေၾကာင့္ ပူေဇာ္အပ္, ခ်ီးမြမ္းအပ္သူ ျဖစ္သည္၊ ဤေလာက၌ပင္ ခ်ီးမြမ္းခံရသည္၊ တမလြန္ဘ၀၀ယ္ နတ္ျပည္၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ရေလသည္။”

ေဆာင္ - မိဘႏွစ္ပါး၊ သား, မယား, ကြ်န္၊ တစ္ဖန္ နီးနား၊ ပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္၊ ကိုးစား ရုိးရာနတ္၊ သူျမတ္ေခၚမွန္း၊ ရဟန္း, ပုဏၰား၊ ငါးပါးပုဂၢိဳလ္၊ ရုိေသေလးျမတ္၊ ပူေဇာ္အပ္၊ ငါးရပ္ ၾကီးပြါးေၾကာင္း။

အ႒မသုတ္ ျပီး၏။