၆။ ဥပဇၥ်ာယသုတ္

ရဟန္းတစ္ပါးသည္ မိမိဥပဇၥ်ာယ္ဆရာထံ ခ်ဥ္းကပ္၍ ေလွ်ာက္ထားသည္။

“အရွင္ဘုရား ! ယခုအခါ၌ တပည့္ေတာ္ ကိုယ္ခႏၶာ ေလးလံေနပါသည္၊ တပည့္ေတာ္မွာ အရပ္ ၈-မ်က္ႏွာတုိ႔လည္း မထင္ရွားပါ။ (အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေန၍ အေရွ႕မွန္း မသိ၊ အေနာက္မွန္း မသိျဖစ္ေနသည္ကို ဆုိလုိသည္)၊ သမထ၀ိပႆနာ တရားတုိ႔လည္း မထင္ရွားပါ၊ တပည့္ေတာ္စိတ္ကုိလည္း ထိနမိဒၶ လႊမ္းမုိးေနပါသည္၊ အက်င့္ျမတ္ကို မေပ်ာ္ဘဲလည္း က်င့္ေနရပါသည္၊ တရားတုိ႔၌ ယံုမွားသံသယလည္း တပည့္မွာ ရွိေနပါသည္ဘုရား။” (ထိနမိဒၶ-ေလးလံထုိင္းမူိင္းမူ)

ထုိအခါ ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာက ထုိအတူေန တပည့္ရဟန္းကို ေခၚကာ ျမတ္စြာဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ရွိခိုးျပီး သင့္တင့္ေသာ ေနရာ၌ ထုိင္ေနလ်က္ -

တပည့္အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရားက -

“ရဟန္း ! သင့္စကားသည္ သင္ေလွ်ာက္ထားသည့္ အတုိင္းပင္ မွန္ေပသည္ -

၁။ မ်က္စိ, နား, ႏွာ, လွ်ာ, ကိုယ္, စိတ္ဟူေသာ ဣေျႏၵတံခါးေပါက္တုိ႔၌ မေစာင့္ေရွာက္။

၂။ ေဘာဇဥ္စေသာ ပစၥည္း ၄-ပါး၌ ပမာဏကို မသိ။

(“ပမာဏကို မသိ” ဟူသည္မွာ - ပစၥေ၀ကၡဏာ မဆင္ျခင္ဘဲ ပစၥည္းမ်ားကို သံုးေဆာင္ျခင္းတည္း) ႏုိးၾကားမူ မရွိ။

၃။ ႏုိးၾကားမူ မရွိ။

၄။ ကုသို္လ္တရားတုိ႔ကို မရူမွတ္။

၅။ ညဥ္႕၏ ေရွ႕ပိုင္း ေနာက္ပိုင္း၌ ေဗာဓိပကၡိယတရား ပြါးမ်ားမူကို အားမထုတ္။

ဤသို႔ေနေသာ ရဟန္းမွာ ကိုယ္ခႏၶာ ေပါ့ပါးမူမရွိဘဲ ေလးလံေနတတ္သည္၊ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတုိ႔လည္း မထင္ရွားတတ္၊ သမထ ၀ိပသနာ တရားတုိ႔လည္း မထင္ရွားတတ္၊ စိတ္ကိုလည္း ထိနမိဒၶ လႊမ္းမုိးေနတတ္သည္၊ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကို မေပ်ာ္ဘဲလည္း က်င့္ေနရတတ္သည္၊ တရားတုိ႔၌ ယံုမွား သံသယလည္း ျဖစ္ေနတတ္သည္။

ဤသို႔ မိန္႕ေတာ္မူျပီး တပည့္ရဟန္းငယ္ကို ဆက္လက္မိန္႕ၾကားေတာ္မူသည္မွာ -

“ရဟန္း ! ထုိ႔ေၾကာင့္ သင္သည္ ဤဆုိလတံ့ေသာ နည္းျဖင့္ က်င့္ရမည္ -

ငါသည္ -

၁။ မ်က္စိ, နား, ႏွာ, လွ်ာ, ကိုယ္, စိတ္ဟူေသာ ဣေျႏၵတံခါးေပါက္တုိ႔၌ လံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ထိန္းမည္။

၂။ ေဘာဇဥ္စေသာ ပစၥည္း ၄-ပါး၌ ပမာဏကို သိေအာင္ က်င့္မည္။

(“ပမာဏကို သိ” ဟူသည္မွာ - ပစၥေ၀ကၡဏာ ဆင္ျခင္၍ ပစၥည္းမ်ားကို သံုးေဆာင္ျခင္းတည္း)

၃။ ႏုိးၾကားမူ၌ ၾကိဳးစားအားထုတ္မည္။

၄။ ကုသိုလ္တရားတုိ႔ကို ရူမွတ္မည္။

၅။ ညဥ္႕၏ ေရွ႕ပိုင္း ေနာက္ပိုင္း၌ ေဗာဓိပကၡိယတရား ပြါးမ်ားမူကို ၾကိဳးစား အားထုတ္မည္။

ဤဆုိခဲ့ျပီးသည့္အတိုင္း သင္သည္ က်င့္ရမည္။”

ဤသို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာၾကား ဆံုးမအပ္သည္ရွိေသာ္ ထုိရဟန္းငယ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးလ်က္ အရုိအေသျပဳကာ ထြက္ခြါသြားေလသည္။

ထုိရဟန္းသည္ ဆိတ္ျငိမ္ရာ ခ်ဥ္းကပ္လ်က္ တစ္ေယာက္တည္း -

၁။ သတိလည္း မလြတ္ေစဘဲ၊

၂။ ၾကိဳးၾကိဳးစားစား အားထုတ္ေသာအခါ စိတ္တည္ျငိမ္လာသည္၊ စိတ္တည္ျငိမ္စြာျဖင့္ ဆက္လက္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေသာအခါ မၾကာမီမွာပင္ -

လူ႔ေဘာင္ခြါေရွာင္ ရန္းေဘာင္သို႔ ေကာင္းစြာ၀င္ေရာက္ၾကေသာ အမ်ိဳးသားတုိ႔ လုိလားအပ္သည့္ အက်င့္ျမတ္၏ အဆံုး အတုမဲ့ အရဟတၱဖုိလ္အက်ိဳးကို ယခုဘ၀၌ပင္ ကိုယ္တုိင္ ဉာဏ္ထူးျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ျပဳဆုိက္ေရာက္၍ ေနရသည္(ရဟႏၱာျဖစ္သြားသည္)။

၎ျပင္ “ငါ့မွာ ပဋိသေႏၶမူလည္း ကုန္ျပီ၊ ျမတ္ေသာအက်င့္ကိုလည္း က်င့္သံုးျပီးျပီ၊ မဂ္ကိစၥကိုလည္း ျပဳျပီးျပီ၊ မဂ္အတြက္ ေနာက္ထပ္ လုပ္စရာလည္း မရွိေတာ့ျပီ” ဟု ကိုယ္တုိင္ သိသြားသည္၊ ထုိရဟန္းသည္ ရဟႏၱာစာရင္းလည္း ၀င္သြားသည္။

ထုိ႔ေနာက္ ရဟႏၱာျဖစ္သြားေသာ ထုိရဟန္းသည္ မိမိဥပဇၥ်ာယ္ ဆရာထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ -

“အရွင္ဘုရား ! ယခုအခါ၌ တပည့္ေတာ္၏ ကိုယ္ခႏၶာ မေလးလံေတာ့ပါ၊ တပည့္ေတာ္မွာ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတုိ႔လည္း ထင္ရွားလာပါသည္၊ သမထ, ၀ိပႆနာ တရားတုိ႔လည္း ထင္ရွားလာပါသည္၊ တပည့္ေတာ္၏ စိတ္ကိုလည္း ထိနမိဒၶ မလႊမ္းမုိးေတာ့ပါ၊ ျမတ္ေသာ အက်င့္ကိုလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ က်င့္ႏုိင္လာပါသည္၊ တရားတုိ႔၌လည္း တပည့္ေတာ္ ယံုမွား သံသယ မရွိေတာ့ပါဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္ထားသည္။

ထုိအခါ ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာသည္ ထုိအတူေန တပည့္ရဟန္းကိုေခၚကာ ျမတ္စြာဘုရားထံ သြားေရာက္၍ ထုိရဟန္းအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရားက -

“ရဟန္း ! သင့္စကားသည္ သင္ေလွ်ာက္ထားသည့္ အတုိင္းပင္ မွန္ေပသည္ -

၁။ မ်က္စိ, နား, ႏွာ, လွ်ာ, ကိုယ္, စိတ္ဟူေသာ ဣေျႏၵတံခါးေပါက္တုိ႔၌ လံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းေသာ။

၂။ ေဘာဇဥ္စေသာ ပစၥည္း ၄-ပါး၌ ပမာဏကို သိေသာ၊

၃။ နုိးၾကားမူ၌ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေသာ၊

၄။ ကုသိုလ္တရားတုိ႔ကို ရူမွတ္ေသာ၊

၅။ ညဥ္႕၏ ေရွ႕ပိုင္း ေနာက္ပိုင္း၌ ေဗာဓိပကၡိယတရား ပြါးမ်ားမူကို ၾကိဳးစား အားထုတ္ေနေသာ ရဟန္းမွာ -

ကိုယ္ခႏၶာလည္း မေလးလံေတာ့၊ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတုိ႔လည္း ထင္ရွားသည္၊ တရားတုိ႔လည္း ထင္ရွားသည္၊ စိတ္ကိုလည္း ထိနမိဒၶ မလႊမ္းမုိးႏုိင္၊ ျမတ္ေသာအက်င့္ကိုလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ က်င့္ႏုိင္သည္။ တရားတုိ႔၌လည္း ယံုမွားသံသယ မျဖစ္ေတာ့ေပ။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ရဟန္းတုိ႔ ! သင္တုိ႔သည္ ဤဆုိခဲ့ျပီး နည္းအတုိင္း က်င့္ရမည္။

ေဆာင္ - ဣေျႏၵေစာင့္ဘိ၊ တုိင္းရွည္ သိကာ၊ ေကာင္းစြာ ႏုိးၾကား၊ တရားရူမွတ္၊ တစ္ရပ္ ေဗာဓိ၊ ပြားမ်ားဘိ၊ မွတ္သိ တရားထင္ရွားေၾကာင္း။

ဆ႒သုတ္ ျပီး၏။