၇။ အဘိဏွ ပစၥေ၀ကၡိတဗၺ ဌာနသုတ္

ရဟန္းတုိ႔ !



မိန္းမ, ေယာက္်ား, လူ, ရဟန္း မည္သူမဆုိ မျပတ္ ဆင္ျခင္အပ္ေသာ အေၾကာင္းအရာ ၅-မ်ိဳးမွာ -



၁။ “ငါသည္ အုိျခင္းသေဘာရွိသည္၊ အုိျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ေခ်” ဟု လည္းေကာင္း၊



၂။ ငါသည္ နာျခင္းသေဘာရွိသည္၊ နာျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ေခ်” ဟု လည္းေကာင္း။



၃။ ငါသည္ ေသျခင္းသေဘာရွိသည္၊ ေသျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ေခ်” ဟု လည္းေကာင္း။



၄။ “ခ်စ္ခင္, ျမတ္ႏုိးဖြယ္ရာအားလံုးတုိ႔ႏွင့္ ရွင္ကြဲ, ေသကြဲ ကြဲရျခင္း ငါ့မွာ ျဖစ္ရေခ်မည္” ဟု လည္းေကာင္း မျပတ္ ဆင္ျခင္ရမည္။



၅။ ကံအေၾကာင္းတရားကို မျပတ္ ဆင္ျခင္ရမည္။



“ငါသည္ -



ကံသာ ကိုယ္ပုိင္ဥစၥာရွိသူျဖစ္သည္၊



ကံ၏ အေမြခံျဖစ္သည္။



ကံသာ အေၾကာင္းရွိသူျဖစ္သည္၊



ကံသာ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္သည္၊



ကံသာ ကိုးကြယ္မွီခိုရာရွိသူျဖစ္သည္၊



ေကာင္းေသာ ကုသိုလ္ကံ, မေကာင္းေသာ အကုသိုလ္ကံတုိ႔တြင္ ကိုယ္ျပဳမိေသာ ကံ၏ အေမြခံသာ ျဖစ္ရေပမည္” ဟူ၍ ကံအေၾကာင္းတရားကို မျပတ္ ဆင္ျခင္ရမည္။



ရဟန္းတုိ႔ ! ဘယ္အက်ိဳးထူးကို ေမွ်ာ္လင့္၍ -



၁။ “ငါသည္ အုိျခင္းသေဘာရွိသည္၊ အုိျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆင္ႏုိင္ေခ်” ဟူ၍ မျပတ္ ဆင္ျခင္အပ္သနည္း။



သတၱ၀ါတုိ႔မွာ နုပ်ိဳခ်ိန္၌ ႏုပ်ိဳမာန္ ျဖစ္တတ္သည္။ ယင္းႏုပ်ိဳမာန္ျဖင့္ ယစ္မူးေမ့ ေလ်ာ့ၾကေသာ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ ကာယဒုစရုိက္ကိုလည္း ျပဳက်င့္မိတတ္ၾကသည္။ ၀စီဒုစရုိက္ကိုလည္း ျပဳက်င့္မိတတ္ၾကသည္၊ မေနာဒုစရုိက္ကိုလည္း ျပဳက်င့္မိတတ္ ၾကသည္။



ထုိအုိျခင္းသေဘာကို မျပတ္ဆင္ျခင္သူမွာ ႏုပ်ိဳခ်ိန္၌ ျဖစ္တတ္ေသာ ႏုပ်ိဳမာန္သည္ လံုး၀ေသာ္လည္း ေပ်ာက္ကင္းသြားမည္၊ နည္းပါးမူလည္း နည္းပါးသြားမည္။



ဤအက်ိဳးထူးကို ေမွ်ာ္လင့္၍ “ငါသည္ အုိျခင္းသေဘာရွိသည္၊ အုိျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ေခ်” ဟူ၍ မျပတ္ ဆင္ျခင္ရမည္။



ထုိ႔အတူ အဘယ္အက်ိဳးထူးကို ေမွ်ာ္လင့္၍ -



၂။ “ငါသည္ နာျခင္းသေဘာရွိသည္၊ နာျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ေခ်” ဟု လည္းေကာင္း၊



၃။ ငါသည္ ေသျခင္းသေဘာရွိသည္၊ ေသျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ေခ်” ဟု လည္းေကာင္း၊



၄။ “ခ်စ္ခင္, ျမတ္ႏုိးဖြယ္ရာအားလံုးတုိ႔ႏွင့္ ရွင္ကြဲ, ေသကြဲ ကြဲရျခင္း ငါ့မွာ ျဖစ္ရေခ်မည္” ဟု လည္းေကာင္း၊



၅။ “ငါသည္ ကံသာ ကိုယ္ပိုင္ ဥစၥာရွိသူျဖစ္သည္၊ ကံ၏ အေမြခံျဖစ္သည္၊ ကံသာ အေၾကာင္းရွိသူျဖစ္သည္၊ ကံသာ ေဆြမ်ိဳးရွိသူျဖစ္သည္။ ကံသာ ကိုးကြယ္မွီခိုရာရွိသူ ျဖစ္သည္၊ ေကာင္းေသာကုသိုလ္ကံ, မေကာင္းေသာ အကုသိုလ္ကံတုိ႔တြင္ ကိုယ္ျပဳမိေသာ ကံ၏ အေမြခံသာ ျဖစ္ရေပမည္” ဟု လည္းေကာင္း မျပတ္ ဆင္ျခင္အပ္သနည္း။



သတၱ၀ါတုိ႔မွာ အနာကင္းခ်ိန္၌ နာကင္းမူမာန္၊ အသက္ရွင္ခ်ိန္၌ အသက္မာန္ ျဖစ္တတ္သည္။ ယင္း မာန္တုိ႔ျဖင့္ ယစ္မူး ေမ့ေလ်ာ့ၾကေသာ သတၱ၀ါမ်ားႏွင့္ ခ်စ္ခင္, ျမတ္ႏုိးဖြယ္ရာတုိ႔၌ ဆႏၵရာဂ(လုိလားစြဲမက္ျခင္း)ျဖင့္ စြဲမက္ေသာ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ ကာယ, ၀စီ, မေနာဒုစရုိက္မ်ားကို ျပဳက်င့္မိတတ္ၾကသည္၊ ၎ျပင္ သတၱ၀ါတုိ႔မွာ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ျပဳမိေသာ ဒုစရုိက္ကံမ်ား ရွိၾကသည္။



ထုိ နာျခင္း သေဘာ, ေသျခင္း သေဘာ, ကြဲကြာျခင္း သေဘာ, ကံအေၾကာင္းတရားတုိ႔ကို မျပတ္ ဆင္ျခင္သူမွာ အနာကင္းမူမာန္, အသက္မာန္, လုိလားစြဲမက္ျခင္း, ဒုစရုိက္ကံတုိ႔သည္ လံုး၀ေသာ္လည္း ေပ်ာက္ကင္း သြားမည္၊ နည္းပါးမူလည္း နည္းပါးသြားမည္။ (ဤတုိင္ေအာင္ ၅-ခ်က္တုိ႔၌ ၀ိပႆနာကို ေဟာသည္)



၁။ ရဟန္းတုိ႔ ! အရိယာတပည့္မူကား -



“အုိျခင္း သေဘာရွိသူ, ၎သေဘာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္သူမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္းသာ မဟုတ္၊ စင္စစ္မူကာ ဤဘ၀သို႔ ေရာက္လာျခင္း၊ ဤဘ၀မွ ေျပာင္းသြားျခင္း, ေသျခင္း, ပဋိသေႏၶေနျခင္းရွိသည့္ သတၱ၀ါတုိင္း အုိျခင္းသေဘာရွိၾကသည္၊ အုိျခင္းသေဘာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ၾကေခ်” ဟု ဆင္ျခင္သည္။



အုိျခင္းသေဘာကို မျပတ္ဆင္ျခင္သူမွာ ေကာင္းစြာ မဂ္ျဖစ္ေပၚလာသည္၊ ထုိအရိယာ တပည့္သည္ ထုိမဂ္ကို မွီ၀ဲသည္၊ ပြါးမ်ားသည္၊ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျပဳသည္၊ မဂ္ကို မွီ၀ဲေသာ ပြါးမ်ားေသာ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျပဳေသာ သူအား သံေယာဇဥ္တုိ႔သည္ လံုး၀ ကင္းေပ်ာက္သြားၾကသည္၊ အစဥ္တစိုက္ ကိ္န္းေနေသာ အႏုသယတုိ႔သည္လည္း ကင္းျပတ္သြားၾကသည္။ ထုိ႔အတူ-



၂။ နာျခင္း သေဘာရွိသူ, ၎ သေဘာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္သူမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္းသာ မဟုတ္၊



၃။ ေသျခင္း သေဘာရွိသူ, ၎ သေဘာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္သူမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္းသာ မဟုတ္၊



၄။ ရွင္ကြဲ, ေသကြဲ ကြဲရသူမွာလည္း ငါတစ္ေယာက္တည္းသာ မဟုတ္၊



၅။ ကံသာ ကိုယ္ပုိင္ရွိသူ, ကံ၏ အေမြခံျဖစ္သူ, ကံသာ အေၾကာင္းရွိသူ, ကံသာ ေဆြမ်ိဳးရွိသူ, ကံသာ ကိုးကြယ္မွီခိုရာရွိသူ, ကိုယ္ျပဳမိေသာ ကံ၏ အေမြခံျဖစ္သူသည္လည္း ငါတစ္ေယာက္တည္းသာ မဟုတ္။



စင္စစ္မူကား ဤဘ၀သုိ႔ ေရာက္လာျခင္း, ဤဘ၀မွ ေျပာင္းသြားျခင္း, ေသျခင္း, ပဋိသေႏၶေနျခင္းရွိသည့္ သတၱ၀ါမွန္သမွ် အားလံုးတုိ႔သည္ နာျခင္း, ေသျခင္း, ကြဲကြာျခင္း သေဘာရွိသူတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္၊ ကံသာ ကိုယ္ပိုင္ ဥစၥာရွိသူတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္၊ ကံ၏ အေမြခံျဖစ္ၾကသည္၊ ကံသာ အေၾကာင္းရွိသူတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္၊ ကံသာ ေဆြမ်ိဳးရွိသူတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္၊ ကံသာ ကိုးကြယ္မွီခိုရာ ရွိသူတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္၊ မိမိတုိ႔ ျပဳမိေသာ ကုသုိလ္ကံ, အကုသိုလ္ကံ၏ အေမြခံသာ ျဖစ္ၾကရေပမည္၊ ထုိသေဘာမ်ားကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ၾကေခ်” ဟု ဆင္ျခင္သည္။



ထုိနာျခင္း, ေသျခင္း, ကြဲကြာျခင္း, ကံအေၾကာင္းတုိ႔ကို မျပတ္ဆင္ျခင္သူမွာ ေကာင္းစြာ မဂ္ျဖစ္ေပၚလာသည္၊ အရိယာတပည့္သည္ မဂ္ကို မွီ၀ဲသည္၊ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေလ့လာပြါးမ်ားသည္၊ ယင္းသို႔ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေလ့လာပြါးမ်ားသူမွာ သံေယာဇဥ္တုိ႔ လံုး၀ ကင္းေပ်ာက္သြားၾကသည္၊ အစဥ္ကိန္းေနေသာ အႏုသယတုိ႔သည္လည္း ကင္းျပတ္သြားၾကသည္။ (ဤတုိင္ေအာင္ ၅-ခ်က္တုိ႔၌ ေလာကုတၱရာမဂ္ကို ေဟာသည္)



ဤသို႔ မိန္႕ေတာ္မူျပီး ပါဠိကဗ်ာ ဂါထာျဖင့္ မိန္႕ေတာ္မူျပန္သည္မွာ -



“ပုထုဇဥ္တုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ကိုယ္တုိင္ နာျခင္း, အုိျခင္း, ေသျခင္း သေဘာရွိၾကလ်က္ သူတစ္ပါးကို စက္ဆုပ္ရြံရွာတတ္ၾကသည္။



အုိ, နာ, ေသ သေဘာရိွသည့္ သတၱ၀ါမ်ိဳးတြင္ ပါ၀င္သူ ငါသည္ အုိ, နာ, ေသ သေဘာရွိသူ အျခားသူကို စက္ဆုပ္ရြံရွာေနမည္ဆုိလွ်င္ ၀ဋ္ဒုကၡကို ရြံြမုန္းေအာင္ ရူမွတ္ေနသူ ငါ့အား သင့္ေတာ္မည္ မဟုတ္ေပ။





မွတ္ခ်က္ - အုိ, နာ, ေသ သေဘာရွိသူ အျခားသူကို(ပုထုဇဥ္အျမင္ျဖင့္) စက္ဆုပ္ရြံရွာျပီး အုိ, နာ, ေသ သေဘာကို မရူလွ်င္ သံသရာ၀ဋ္ဒုကၡကို ရြံမုန္းမည္မဟုတ္။



အုိ, နာ, ေသ သေဘာကို အဖန္တလဲလဲ ရူမွ အုိ, နာ, ေသ သေဘာျဖင့္ ေရာေႏွာေနေသာ သံသရာ ၀ဋ္ဒုကၡကို (အရိယာအျမင္ျဖင့္) ရြံမုန္းမည္၊ သံသရာ ၀ဋ္ဒုကၡကို မရြံမုန္းလွ်င္ ၀ဋ္ဒုကၡမွ မထြက္ေျမာက္ႏုိင္။



အုိ, နာ, ေသ သေဘာကို စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ဟုလည္း ရူမွတ္, ကာမဂုဏ္ေတာမွ ဥပဓိမရွိသည့္ အရဟတၱဖုိလ္ တရားကိုလည္း သိရွိ, ကာမဂုဏ္ေတာမွ ထြက္ေျမာက္မူကိုလည္း ေဘးကင္းရာဟု ရူျမင္သူ ငါသည္ အနာကင္းမူမာန္, ႏုပ်ိဳမာန္, အသက္မာန္အားလံုးကို လႊမ္းမုိးေက်ာ္လြန္ႏိုင္ျပီ။



ငါသည္ နိဗၺာန္ကို ျမင္ေနရသည့္အတြက္ တက္ၾကြေနသည္၊ ယခုအခါ ငါသည္ ကာမဂုဏ္တုိ႔ကို မွီ၀ဲဖုိ႔ မထုိက္တန္ေတာ့၊ အရိယာမဂ္သာ အားကုိးရွိသျဖင့္ သာသနာေတာ္မွလည္း မဆုတ္နစ္ေတာ့။”



(မဆုတ္နစ္ - ဟူရာ၌ -

၁။ ရဟန္းအျဖစ္မွ မဆုတ္နစ္ျခင္း၊

၂။ ျဗဟၼစရိယက်င့္သံုးျခင္းမွ မဆုတ္နစ္ျခင္း၊

၃။ သဗၺညဳတဉာဏ္မွ မဆုတ္နစ္ျခင္း ဟူေသာ သံုးမ်ိဳးကို ဆုိလုိသည္)



ေဆာင္ - အုိျခင္း တစ္ျဖာ၊ နာျခင္း တစ္ေထြ၊ ေသျခင္း တစ္နဲ၊ ကြဲျပား တစ္တန္၊ ကံလွ်င္ ဥစၥာ၊ ဤငါးျဖာကို မကြာ ေန႕ည ဆင္ျခင္ၾက။



သတၱမသုတ္ ျပီး၏။